W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija własne kwalifikacji ruchowe, niemniej jednak nie znaczy to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie zaraz dobrze zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się sporo sytuacji, w których należy połączyć słuchanie rozpiski z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci wykorzystuje ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji a także dobrego ustawienia względem partnera.
Na początku ważniejsze od płynności jest przededukowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt bardzo szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przeżycie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.
Specyfika treningu zmienia się także w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku uwagi. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i nie gorzej rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Przeciwnie można organizować ćwiczenia dla rozpoczynających przedszkolaków, a inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najprościej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą poświęcając własny czas pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednak zauważyć drobne usterki i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.
Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać swoją sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i zaimplementować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie albo wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. Podczas edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą sprawdzeniu ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, wykonywane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w przyszłości można łączyć je całkowicieejsze sekwencje. Takie podejście pozwala także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.
Na treningach dzieci uczą się także funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po właściwym sygnale, pozycję powinno się przemienić we właściwym momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami trzeba zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w kategorii dzieci wykonujących różnorakie ruchy jednocześnie. W sytuacji aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni bardzo szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, zwłaszcza gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz też wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz oczekiwania stawiane osobom początkującym naukę.
Polecam: Aikido w Gdańsku.