W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija swoje kwalifikacji ruchowe, niemniej jednak nie znaczy to, że każdy nowy wzorzec ruchu zostanie zaraz bardzo dobrze zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się sporo sytuacji, w których należy połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci stosuje ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz dobrego ustawienia względem partnera.
Na początku ważniejsze od płynności jest przededukowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przejście do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.
Specyfika treningu zmienia się także w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i całkiem dobrze rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita metoda zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Przeciwnie można organizować ćwiczenia dla zaczynających przedszkolaków, a inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najprościej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą własnymi siłami pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednak zauważyć drobne usterki i na bieżąco zmodyfikować sposób wykonywania ćwiczenia.
Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Należy jeszcze obserwować drugą osobę i zaimplementować tempo do jej działania. W sytuacji dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie nauki potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą sprawdzeniu ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, wykonywane wolniej lub dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w późniejszym czasie można łączyć je całkowicieejsze sekwencje. Takie podejście pozwala też wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.
Na treningach dzieci uczą się też funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po właściwym sygnale, pozycję należy zmienić we odpowiednim momencie, a podczas pracy z innymi osobami należy zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różnorakie ruchy równocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni bardzo szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, szczególnie gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto więc uwzględniać nie tylko samą dyscyplinę, lecz również wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz wymagania stawiane osobom zaczynającym naukę.
Warto zobaczyć: sztuki walki dla dzieci Gdańsk.