W wieku szkolnym dziecko bardzo szybko rozwija własne umiejętności ruchowe, niemniej jednak nie znaczy to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie od razu świetnie zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których powinno się połączyć słuchanie rozpiski z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci używa ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji a także dobrego ustawienia względem partnera.
Na początku ważniejsze od płynności jest przemyślenie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przejście do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.
Specyfika treningu zmienia się również w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i dużo lepiej rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Zupełnie inaczej można organizować ćwiczenia dla rozpoczynających przedszkolaków, a przeciwnie dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najprościej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą poświęcając własny czas pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej natomiast zauważyć drobne niedociągnięcia i na bieżąco zmodyfikować sposób wykonywania ćwiczenia.
Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać swoją sekwencję ruchów. Powinno się jeszcze obserwować drugą osobę i dostosować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie albo wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie nauki potrzebne jest więc stopniowe oswajanie z zasadą sprawdzeniu ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero później można łączyć je całkowicieejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia też wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.
Na treningach dzieci uczą się również funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję należy przemienić we właściwym momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami należy zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w grupie dzieci wykonujących różne ruchy jednocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych możliwości poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, w szczególności gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz też wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń a także oczekiwania stawiane osobom początkującym naukę.
Zobacz także: Aikido dla dzieci w Gdańsku.